با وجود پیشرفت های اخیر در بهبود کارآیی موتورهای دیزل، بیش از نیمی از انرژی ورودی سوخت به صورت حرارت اتلافی از اگزوز، سرمایش موتور یا از طریق تشعشع از سطوح داغ موتور، به محیط منتقل می شود. از طرفی موتورهای احتراق داخلی یکی از اصلی ترین منابع آلایندگی هوا به شمار می روند که موجب بروز مشکلات عمده ای از قبیل تخریب لایه ازون، گرم شدن زمین و به خطرافتادن سلامت موجودات زنده شده است. بازیافت حرارت اتلافی موتورهای احتراق داخلی، راهکاری برای افزایش راندمان این موتورها و کاهش آلایندگی محیطی ارایه می دهد. یک روش نسبتاً کم هزینه و ساده به منظور بازیافت حرارت اتلافی موتورهای احتراق داخلی، استفاده از سیکل رانکین به منظور تولید توان مکانیکی برای تبدیل به توان الکتریکی و ذخیره در باتری برای کاربردهای برقی خودرو است. در این مقاله امکان استفاده از سیستم بازیافت حرارتی اگزوز اتوبوس بدون استفاده از حرارت سایر منابع بازیافتی، با استفاده از سیکل رانکین ارگانیک، به منظور افزایش راندمان موتور دیزل اتوبوس مورد بررسی قرار گرفته است. براساس میزان حرارت قابل استحصال از اگزوز اتوبوس در چند حالت کاری موتور دیزل، میزان دبی سیال عامل و توان خروجی سیکل رانکین محاسبه شده است. نتایج محاسبات، افزایش 5/1کیلوواتی توان موتور دیزل معادل با رشد 1/12درصدی راندمان موتور، در شرایط بار جزئی موتور را نشان می دهد. توان مکانیکی تولیدی توسط میکروژنراتور به توان الکتریکی تبدیل می شود و در باتری به منظور استفاده در تجهیزات برقی خودرو از قبیل فن ها و لامپ ها و همچنین شارژ گوشی سرنشینان، ذخیره می شود.

مدیریت گرمای اتلافی در صنایع سنگین بهره وری در این حوزه را به طور قابل توجهی افزایش می دهد. سیکل رنکین آلی به عنوان یک تکنولوژی مناسب جهت بازیافت حرارت اتلافی و تولید الکتریسیته برای منابع گرمایی با دماهای متوسط و پایین معرفی شده است. عملکرد سیکل رنکین آلی همانند سیکل رنکین معمولی می باشد با این تفاوت که از سیال ارگانیک با دمای جوش کم جهت بازیابی از منابع دارای دمای پایین تر استفاده می شود. در این مقاله سیکل پایه رنکین آلی (BORC) و دو سیکل رنکین آلی با زیرکش (DRORC، SRORC)، برای 5 سیال مختلف مورد تحلیل انرژی و اکسرژی قرار گرفته و در ادامه تحلیل ترمواکونومیکی و بهینه سازی سیکل های اشاره شده توسط الگوریتم ژنتیک برای منبع گرمایی با شرایط ثابت انجام گرفته است. نتایج نشان می دهد از بین سیال های موجود، R113بهترین عملکرد را دارا می باشد. مقدار فشار و دمای بهینه ورودی توربین، در مقایسه با حالتی که تنها بازده اکسرژی در نظر گرفته می شود کاهش می یابد. با تغییر سیکل ساده به سیکل دارای یک زیرکش در حدود12. 5% و از سیکل ساده به سیکل دارای دو زیرکش حدود 18. 75% تغییر در مقدار هزینه مخصوص تولید توان مشاهده می شود. با افزایش درجه فوق گرم ورودی توربین نیز مقدار هزینه مخصوص تولید توان افزایش و بازده اکسرژی سیستم کاهش می یابند.

میزان بالای اتلاف حرارت در موتورهای دیزلی که با آب خنک می شوند، محققان را بر آن داشته تا با بکارگیری این حرارت های اتلافی به عنوان انرژی ورودی سیستم سرمایشی خودروهای سنگین راندمان موتورها را افزایش دهند. سیستم های تبرید جذب سطحی با توجه به مزایایی که دارند گزینه مناسبی برای این مقصود هستند. حرارت های اتلافی موتور به دو بخش عمده اتلاف حرارت در گازهای اگزوز و حرارت هدر رفته آب خنک کن موتور در رادیاتور تقسیم میشود و بکارگیری هر کدام از این دو به عنوان انرژی ورودی سیستم تبرید جذب سطحی تجهیزات و جفت جاذب و جذب شونده خاص خود را می طلبد. در این مقاله با استفاده از یک مدلسازی جامع هر دو سیستم تبرید جذب سطحی آب رادیاتوری با جفت کاری سیلیکاژل-آب و اگزوزی با جفت کاری زئولیت-آب شبیه سازی شده است. دو سیستم در یک مبدل بستر جاذب یکسان و در شرایط محیطی مشابه مورد مقایسه قرار گرفته و بر مبنای آن سیستمی که عملکرد مناسب تری دارد تعیین می گردد. شبیه سازی ها نشان داد که سیستم تبرید جذب سطحی با انرژی ورودی گازهای اگزوز توانایی بالاتری در تولید سرمایش دارد. همچنین عملکرد هر دو سیستم در شرایط محیطی متغیر نیز مورد بررسی قرار گرفت که بررسی ها نشان داد با افزایش دمای محیط عملکرد هر دو سیستم تبرید جذب سطحی به صورت تقریبا خطی افت پیدا می کند که این افت در سیستم تبرید آب رادیاتوری شدیدتر از سیستم اگزوزی است.

میزان حرارت اتلافی قابل‏ توجه گازهای اگزوز موتورهای احتراق داخلی و قابلیت سیستم‏ های تبرید جذب سطحی در کار با حرارت‏ های اتلافی باعث شده است که سیستم‏ های تبرید جذب سطحی برای سرمایش و تهویه خودروها جالب توجه باشد. پایین بودن توان تبرید مخصوص این سیستم‏ ها باعث شده تا برای تامین سرمایشی معین، به نسبت سایر سیستم‏ های تبرید این سیستم‏ها حجیم ‏تر باشند که در نتیجه استفاده عملی از این سیستم‏ ها را در خودروها دچار چالش کرده است. بهینه ‏سازی هندسی بستر جاذب یکی از روش‏ های بهبود عملکرد این سیستم ‏ها است که این امر تنها از طریق روش‏ های عددی و شبیه ‏سازی میسر است. به همین منظور سیستم تبرید جذب سطحی شامل بستر لوله با فین‏ های طولی که با حرارت اتلافی گازهای اگزوز کار می‏کند، به صورت سه ‏بعدی و با در نظر گرفتن جزئیات فرآیندهای انتقال جرم و حرارت به روش حجم محدود مدلسازی شده است. همچنین برای مطالعه تاثیر قطر ذرات جاذب بر عملکرد سیستم، هر دو مقاومت انتقال جرم درون و برون ذره ‏ای در معادلات در نظر گرفته شده است. نتایج نشان داد که در بین آرایش‏ های هندسی مورد بررسی، بستر با 20 عدد فین، با ارتفاع فین 10 میلیمتر هندسه بهینه است که در این حالت بیشترین توان تبرید مخصوص حاصل می‏گردد. همچنین با بررسی تاثیر قطر ذرات جاذب بر عملکرد سیستم، قطر 0.3-0.4 میلیمتر مناسب ‏ترین قطر برای بستر مورد بررسی که حاوی ذرات زئولیت13x است، می‏ باشد.

در این تحقیق با بکارگیری از حررات خروجی از موتور کشتی به تولید آب شیرین و توان پرداخته شده است. سیکل به کار گرفته شده در این فرآیند، سیکل رانکین آلی(ORC) با مبدل میانی است. سیستم آب شیرین کن از نوع (MED) و دارای سه مرحله است. برای شبیه سازی این فرآیند از نرم افزار ASPEN HYSYS استفاده شده است. آنالیز انرژی و اگزرژی فرآیند برای همه ی جریان ها محاسبه شده است، تا بوسیله ی آن میزان تخریب اگزرژی در تمام تجهیزات بدست آید. نتیجه آن به این صورت است که میزان توان تولید از سیکل رانکین آلی 8/276 کیلو وات و مقدار اّب تولیدی توسط سیستم آب شیرین کن(KG/h) 4899 و بیشترین تخریب اگزرژی در میان تجهزات در توربین تولید توان با فشار پایین(Turbine LP) دارای بیشترین تخریب اگزرژی و در مبدل های گرمایی، مبدل گرمایی شماره 1 (HX-1) دارای بیشترین تخریب اگزرژی می باشد. با افزایش دبی و دمای جریان، باعث افزایش آب شیرین و توان می شود. میزان توان تولید با در نظر گرفتن قابلیت اطمینان در یک سال برابر با 2370606 کیلو وات و میزان آب شیرین تولید شده در همین بازه برابر با (KG/year) 1741926 است و مقدار دردسترس پذیری سیکل رانکین آلی برابر با 0.9833 و مقدار در دست پذیری سیستم آب شیرین کن برابر با 0.9756است.

پساب صنعتی، یکی از منابع مهم آلودگی در فعالیت های صنعتی و از جمله نیروگاه های برق می باشد. با کنترل اصولی پساب های صنعتی، علاوه بر جلوگیری از اثرات سوء آن، در مصرف منابع محدود آبی نیز صرفه جویی می گردد. با توجه به مصرف بالای انرژی سیستم های مختلف نمک زدایی برای تولید آب شیرین و همچنین تلفات حرارتی موجود در نیروگاه ها، می توان بخش عمده ای از پساب تولید شده در نیروگاه ها را به منظور استفاده مجدد در فرایندهایی که نیاز به آب دارند، شیرین سازی نمود. در این مطالعه شبیه سازی یک واحد نمک زدایی تبخیری چنداثره (MED) برای یک نیروگاه بخار در نرم افزار ترموفلو صورت می پذیرد که انرژی حرارتی مورد نیاز آن از بلودان بویلر نیروگاه تامین می گردد. آنالیز حساسیت بر روی پارامترهای اساسی در شبیه سازی، به منظور انتخاب بهینه ترین مقادیر صورت گرفته است. در سناریو منتخب ارائه شده، با توجه به وجود 870 مترمکعب در روز پساب واحدهای مختلف نیروگاه بخار ایرانشهر، یک آب شیرین کن MED با 12 مرحله با قابلیت تولید 290 مترمکعب در روز آب شیرین پیشنهاد گردیده است. دبی بخار مصرفی 1/1 تن بر ساعت است که حدود یک هفتم بلودان بویلر نیروگاه می باشد، است. نرخ بهره خروجی سیستم پیشنهادی در واحد شبیه سازی شده برابر 2/10 و نسبت بازیابی در آن 33 % می باشد. هزینه سرمایه گذاری سیستم پیشنهادی برابر 3290 دلار به ازای تولید هر متر مکعب آب شیرین در روز می باشد.

1کارخانه های فولاد، صنایع ذوب و آلیاژسازی همواره نیاز به مصرف انرژی بسیار زیادی دارند و همواره کاهش مصرف و یا بازیافت انرژی اتلافی به عنوان یکی از راهبرد های مهم در جهت حل این مسئله مطرح بوده است. فرآیند تولید در صنایع مذکور دارای برخی محصولات جانبی می باشد که یکی از این محصولات سرباره ناشی از واکنش شیمیایی مواد مذاب با برخی از عناصر و مواد موجود هستند. سرباره نیز به علت تماس داشتن با مذاب دمای بسیار زیادی دارد و انرژی حرارتی زیادی در آن ذخیره می باشد. در حال حاضر این انرژی حرارتی به صورت نامفید به محیط منتقل می گردد. وجود یک مکانیزم مناسب برای استفاده از این انرژی اتلافی بسیار سودآور و مفید خواهد بود. هدف از این تحقیق یافتن راهی برای بازیافت انرژی حرارتی موجود در سرباره و به کارگیری آن در صنایع می­باشد. در این مقاله سعی شده تا از این گرما با استفاده از مکانیزمی خلاقانه که برای اولین بار ارائه میگردد، برای تولید برق استفاده شود

در این مقاله با استفاده از دوگانی گرانش-پیمانه ای به بررسی تحول زمانی کمیت پیچیدگی هولوگرافی در چارچوب نظریات میدان اتلافی خواهیم پرداخت. بدین منظور از نسخه ی مبتنی بر کنش برای محاسبه ی پیچیدگی استفاده می کنیم. نشان خواهیم داد که نرخ رشد پیچیدگی در تطابق با حد لوید در زمان های خیلی زیاد به مقدار ثابتی همگرا شده، لیکن این همگرایی از مقادیر بزرگتر رخ خواهد داد که به معنای نقض این حد در زمان های میانی است. نقض حد لوید در تحول زمانی پیچیدگی به گونه ای است که با افزایش مقادیر پارامتر اتلاف، میزان این نقض بزرگتر خواهد شد. همچنین در این تحقیق وابستگی زمان بحرانی ای که پس از آن تحول زمانی پیچیدگی آغاز می شود را به عنوان تابعی از پارامتر اتلاف بررسی خواهیم کرد.